Lieve allemaal,

ook al heb ik de meeste van jullie alweer gesproken of gezien, voor mijzelf wil ik mijn laatste blog toch nog leuk afsluiten met de woorden: Home sweet home!!

Mijn laatste drie dagen waren prima en zelfs nog indrukwekkend. Dit omdat we op vrijdagavond eten brachten bij mensen die onder een brug wonen. In Belo heb ik niet meegelopen met het huis wat de straat op gaat. Misschien dat dit bezoek daarom voor mij extra bijzonder was, omdat ik nu zonder organisatie in aanraking kwam met de armoede.
Elizabeth was zelf al een paar keer eerder bij deze mensen langsgeweest. Ze rijdt naar de plekken in de stad (de bruggen) op zoek naar mensen die in armoede leven en waar ze op dat moment wat voor kan betekenen door een praatje te maken, te bidden en eten / drinken te geven.
Op het moment dat we de auto parkeerde dacht ik "zou het echt zo zijn dat daarboven tegen de onderkant van de brug aan, mensen wonen?"
Bij het uitstappen begonnen er meteen een stuk of 5 honden te blaffen. We keken omhoog en een aantal seconden later zagen we iemand bewegen. Even afgewacht en er kwam een vrouw naar beneden gelopen. We stelden ons voor en ze herkende Elizabeth van een vorige keer. We vroegen haar of ze het goed vond als we met haar mee naar boven liepen.
Zodoende stond ik even later naast wat het bed was waar zij en haar vriend op sliepen en keek ik vluchtig om mij heen naar wat hun spullen waren. Heel erg triest om het leven wat deze twee mensen leiden te zien!!
Deze avond was bijzonder om mee te maken. Zeker omdat ik besefte dat ik dit eigenlijk niet zou meemaken en in het vliegtuig had gezeten.

Zaterdag heb ik doorgebracht bij vrienden van Elizabeth, omdat zij moest werken en zondag ben ik mijn tijd doorgekomen met filmpjes kijken.

Elizabeth had een goede vriend gevraagd of hij ons die maandag naar het vliegveld van Curitiba wilde brengen omdat ik vanaf daar mijn vlucht naar Rio zou nemen.
Dit vliegveld ligt op iets meer dan een uur rijden van Joinville.
Ik heb mijn hart vastgehouden tijdens de rit er naar toe, omdat we met 100 km/u door de bochten vlogen maar, ik was ruim op tijd.

Nu voor echt afscheid genomen van Elizabeth.

Toen ik in Rio aankwam toen viel mij opeens het cijfer 3 op. Nu ben ik zeker geen persoon die wat met cijfers heeft, maar om dit getal kon ik niet heen en wel om het volgende:

Wist je dat:
- ik op 3 maart ben vertrokken naar Brazilië;
- ik daar 3 maanden ben geweest;
- ik in 3 verschillende huizen heb gewerkt;
- mijn terugreis met 3 dagen werd verlengd;
- mijn vliegtuig om 11.33 in Rio landde;
- ik mijn bagage bij band nr. 3 kon ophalen;
- ik 3 vluchten van Joinville naar Amsterdam had;
- ik op 3 juni ben teruggekomen in Nederland.

Frappant hè??

De internationale vluchten hadden beiden wat vertraging waardoor het even spannend was of ik mijn aansluiting in Lissabon wel zou halen. Gelukkig mocht ik nog mee. Met een uur vertraging landde ik op schiphol. Blij om mijn ouders, zus en lieve vriendin te zien achter het glas. Mijn koffer was door de korte overstaptijd nog in Lissabon achter gebleven, maar werd netjes een dag later thuis bezorgd.

En nu ben ik weer rustig aan het wennen. Blij om iedereen weer te zien en mijn vertrouwde leventje weer op te pakken. Maar ook het gevoel hebben dat er een groot gat is en je soms vergissen in welke maand je leeft. En het een raar idee vinden dat je niet meer zo goed op de hoogte bent van hoe het de lieve kinderen en medewerkers daar vergaat. Maar de komende tijd zal dit allemaal een plekje krijgen en denk ik terug aan mijn fantastische maanden in Brazilië!!

Até logo!!

Ilse