Vanuit een koud, regenachtig en druk Holland dan maar een laatste berichtje ter afsluiting van de reis...

Na de vlucht van Sydney naar Melbourne was er wel even dipje omdat het nu echt voelde als naar huis gaan. De laatste week dan ook mooi rustig aan gedaan; de spullen op het gemakkie gepakt, een doosje richting huis gestuurd, wat souvenirs gescoord; afscheid genomen van Melbourne, afscheid genomen van de mensen van mijn stage (opnieuw een afscheidslunch!) en nog onderdeel geworden van Australische geschiedenis door onderdeel te zijn van het grootste publiek dat naar een binnenlandse competitiewedstrijd van het voetbal kwam kijken.

Het laatste weekend hadden de weergoden nog een paar echte Australische dagen voor me in petto met het kwik boven de 40 graden en de rook van de bosbranden hangend boven de stad. Al snel werd dan ook besloten door de familie om te verzamelen bij Michelle om daar te gaan genieten van het zwembad, een Ozzie BBQ en een aantal drankjes! Kortom de real Ozzie way!

Met een schitterend weekend achter de rug kwam het vertrek dan toch steeds dichter bij. Maandag 17.15 lokale tijd stond er dan ook een Boeing 747 voor me klaar voor de ellenlange terugreis...
Ik denk dat ik tijdens de vlucht van Sydney naar Melbourne al geaccepteerd had dat het er dan nu toch bijna op zat en dus was het nog niet eens zo heel vervelend om op het vliegtuig te stappen. Uiteraard had ik ook in het achterhoofd dat het wel weer erg leuk was om mijn familie en vrienden te zien.

Wel jammer dat je dan meer dan 20 uur langs een knaapje met ADHD zit op een van de beroerdste plekken in het vliegtuig... en dan vervolgens in Londen nog eens 4 uur moet wachten. Neem daarbij dat ik dan ook nog eens tot 3 maal toe mijn camera kwijt raakte (ook tot 3 maal toe weer teruggekregen :-) ) en het is volgens mij makkelijk te begrijpen dat ik aardig verpauperd op Schiphol aankwam. Eenmaal plaatsgenomen aan de bagageband werd mijn naam omgeroepen... mijn bagage was dus niet meegekomen! Jeetje bammer dat dat de volgende dag allemaal pas weer afgeleverd zou gaan worden! Dus zonder bagage de douane door om ontvangen te worden door vaders en moeders, Stuff en Strik (inclusief Welcome Home ballon)!

Nog even een bakje koffie gescoord op Schiphol en die genuttigd met een bakje koffie van oma en een chocolade bol. Daarna de drukte van de A2 in om vervolgens weer Vlijmen binnen te rijden... echt heel apart! Nog vreemder was het huis binnenstappen en weer eens in mijn eigen bedje slapen! 's Middags dan nog de opa's en oma's en wat neefjes en nichtjes ontvangen om om half 8 in een coma te belanden voor het ontwikkelen van een welbekende jetlag!

En nu is het weer aanpassen aan de Nederlandse cultuur en maatschappij... raar om nog steeds overal links te lopen, Nederlands te horen en Engels te denken. Nee, het is weer even afkicken van de relaxedheid, de gemoedelijkheid, de vriendelijkheid, de onbevooroordeelde blik en de openheid van het Australische volk!

Ik mag denk ik wel zeggen dat dit de tijd van mijn leven is geweest... de stage voelde als vakantie en de overweldigende en schitterende dingen die ik gezien in combinatie met het ontmoeten van de meest uiteenlopende type mensen, muziek & kunst waren niet alleen geweldig, maar hebben er ook voor gezorgd dat ik anders over dingen ben gaan nadenken of in ander perspectief ben gaan bekijken.

Zoiets als dit kan ik dan ook iedereen aanraden; niet alleen leer je wat in je vakgebied, ook leer je een hoop over jezelf en andere mensen. Stof tot nadenken was er in ieder geval genoeg!

Op het moment voel ik dan ook een bepaalde leegte...

Remember Your Dream,
Is your Only Scheme,
So Keep On Pushing.

[Curtis Mayfield - Move On Up]