We gaan Jakarta achter ons laten, en Java voor heel even. De reis zet zich voort op Sumatra. Maar voordat we daar heen springen, moesten we de reis naar Sumatra nog wel maken. Vliegen, met de trein of de bus? Vliegen werd eigenlijk door beiden al meteen afgeschreven, we waren juist nieuwsgierig naar de reis ernaartoe en de landschappen. We namen de tuktuk naar Gambir station en besloten na veel heen en weer geloop niet de trein (veel overstappen, heel onduidelijk) maar de bus te pakken. Er gaan vanaf daar maar 2 bussen per dag en ons werd verteld dat er alleen nog plek in de rokersruimte was, gelukkig mocht er niet meer gerookt worden. We konden even kijken en toen we zagen dat t ruim was met zelfs bovenop een bedje gefabriceerd kochten we tickets. We moesten even wachten en we kochten nog wat lokale en niet lokale lekkernijen.

In de ruimte in de bus waren 3 stoelen en dat bedje. Er kwam nog een man bij die graag naar Lampung wilde. En toen werd verteld dat er nog een persoon bij kwam, hoe zou dat passen...? Wat deed Megan? Die bood aan om op het bedje te gaan zitten. Er was een slaapmatje en wat kussentjes, maar ik pakte gretig het boek dat ik van mn broertje heb gekregen en vond t heerlijk zo.
De heren in de ruimte waren erg aardig, vooral een man van Chinese afkomst, Hok Lee. Hij deed mij een beetje denken aan de broer van mijn opa Will, heel rustig, behulpzaam en een beetje spiritueel.