Op de boot was weinig ruimte, we moesten met zn allen in t ruim zitten, niet erg fijn, want de motor ronkte in het midden hiervan.
Ik had een reispilletje genomen, want we hadden al vernomen dat het weer niet erg goed was.
We vertrokken en kletsten wat met Susi en haar vriendin. Ze benadrukte dat haar moeder erg enthousiast was ons te ontmoeten. Wij waren haar dankbaar dat ze ons huis openstelde voor compleet vreemden.

De boottocht begon rustig, maar de zee werd wilder en op een gegeven moment kwam het water uit de boven raampjes zetten en moesten ze grotendeels gesloten worden.
Helaas, want door de wilde zee en de stinkende motor werd ik enorm misselijk. De kapitein zag dat aan me en zetten mij naast het voordeurtje, dit ging beter, frisse lucht! De rest van de mensen lag te slapen, hoe doen ze dat?!

Franck was op het dak van de kajuit gehesen door een aantal schipperslui, omdat de zee nogal ruig was voelde ik mij niet genoodzaakt hetzelfde te doen.
De reis naar Sebesi was werkelijk prachig, de vele eilanden die we tegen kwamen waren mooier dan alle foto's of films die ik ooit over Indonesië heb gezien. Zoveel groene natuur, witte stranden, palmbomen. Ik kreeg een brok in mn keel. Zelfs als ik de foto's op de camera terugkijk brengt het niet over hoe het werkelijk is..