Het WK is begonnen. En dat is echt fantastisch. Gisteren zijn we met de homies naar Kaapstad gegaan voor de kick off. Oh mijn god, wat daar allemaal aan de hand was… HI-LA-RISCH! Een grote dansende, op auto’s springende, vuvuzela’s blazende, bizar verklede mensenmassa. Heilige Maria wat een feest. Buiten mee geschreeuwd toen Zuid-Afrika 1-0 voor kwam te staan en even zo hard gefeest toen het 1-1 werd. (Ik weet niet precies waarom, maar die Zuid-Afrikanen schijnen er niet zo mee te zitten als ze niet winnen, het hele WK is gewoon een feestje voor ze). Johan en Niek zijn toen doorgegaan naar het stadion, waar ze Frankrijk-Uruguay hebben gezien. Nienke en ik gingen naar onze vrienden van het hostel en hebben daar onder het genot van een waterpijp en enkele alcoholische versnaperingen de wedstrijd bekeken. Erg gezellig, vooral toen twee Amerikanen een bierwedstrijd gingen houden waarvan een aantal memorabele filmpjes in ons bezit zijn. Inclusief het mengsel van bier en kip tandoori dat er weer uit kwam. De jongens kwamen ons een paar uur later oppikken in het centrum, maar dat verliep niet bepaald soepel. Ninja en ik liepen namelijk compleet de verkeerde kant op en moesten toen terugrennen omdat we de mannen niet te lang wilden laten wachten. Ninja haar milt begaf het helaas al na een paar honderd meter. Ook al was het nog maar een klein stukje, ze kon gewoon niet meer. Meteen politie om ons heen, of het wel goed ging. Want dat moet je ze nageven hier, ik denk dat de halve Z-Afrikaanse bevolking inmiddels bij de politie zit of iets anders beveiligingsachtigs doet, zoveel gewapende types lopen er rond. Maar goed, ondertussen hing Ninja tegen een ondergeplaste portiek aan en hadden we dringend hulp nodig. Nu is het zo dat ik op dit moment in een euforische en extreem optimistische stemming verkeer wat betreft ZA, want ik vind het hier best wel tof en het WK is super en na enkele drankjes werd dat gevoel natuurlijk alleen maar versterkt. Daarom negeerde ik alle goedbedoelde ‘wees voorzichtig en pas goed op jezelf’- adviezen van het thuisfront (sorry mam) en vroeg ik een gezellig verliefd kijkend stelletje met auto of ze ons naar het eind van de straat konden brengen. Na een ‘wees voorzichtig en pas goed op jezelf’-preek met veel ‘jullie zijn erg onverstandige en naïeve meisjes om vreemden aan te spreken in deze stad’ (sorry mam) hebben ze ons in hun VW Chico zonder achterbank toch maar veilig bij de jongens afgeleverd.

Behalve alle WK-vrolijkheid zijn we dit weekend ook druk bezig met studiedingen, walvissen kijken, ezels aaien en kroketten eten. Maandag gaan we weer naar Kaapstad; NL-Denemarken kijken bij het Fan Fest. Acht van de studenten zijn gisteravond vertrokken naar Port Elizabeth, waar ze vandaag Griekenland tegen Zuid-Korea hebben gezien en daarna gaan ze nog naar zeven andere wedstrijden toe, waaronder alle groepswedstrijden van NL. Zelfs ik, de non-voetbalfan, ben jaloers. Eigenlijk is het ook wel erg ongezellig, we wonen nu nog maar met z’n drieën in huis en zo’n beetje alle studenten uit Genaal en Grabouw zijn inmiddels ook op vakantie. Uit pure wanhoop hebben Ninja en ik dan ook maar besloten om nog een weekje naar Coffee Bay te gaan. Het is een vreselijk vooruitzicht, maar hé, ik offer me wel op.

En er kan nog veel meer gebeuren in een maand tijd. Zo hebben Ninja, Suus, Flamoes en ik een weekendje Slettenbosch gedaan, zijn vier studenten een jaartje ouder geworden, hebben we hysterisch gedanst met locals bij het bandje van Paddy (de papa uit Grabouw), afscheid genomen van studenten (waaronder onze huisgenootjes Suus en Liesbeth), heb ik ook een soort van verkiezingen meegemaakt en zijn we naar een concert van Die Antwoord geweest (de Zuid-Afrikaanse versie van De Jeugd van Tegenwoordig die hier en in Europa nogal populair zijn en in Kaapstad hun world tour begonnen. ‘Jou ma se poes in’n fish paste jar’ en meer van dat soort geinige liedjes.)