That's it. Mijn grote Amerika avontuur was in één klap afgelopen. Misschien voelde het al zo toen ik Manhattan verliet, en aan de overkant van de East River alle wolkenkrabbers zag staan glimmen in de zon. Het was duidelijk dat zij in ieder geval dáár bleven. Maar het opstijgen vanaf JFK was een wel heel nadrukkelijk weggaan van NYC. In de diepte zag ik de duizenden lichtjes van Long Island kleiner worden en in de nacht verdwijnen. Een enkele traan maakte de lange reis naar mijn kin. Maar ik zat bij het raampje, en mijn buurpassagiers wisten dat ik snotverkouden was en op het punt stond een nasty Amerikaans virusje te importeren. Wisten zij veel dat ik bijna 9 maanden getrouwd was geweest met deze stad, en het echt niet leuk vond om zomaar weg te gaan. Ik werd toch maar even acuut weggerukt uit het leven waaraan ik zo gewend was geraakt.

Het was mooi geweest als ik geleidelijk had kunnen weggaan. Langzaam steeds méér Nederland en steeds minder New York, netjes gedoseerd. Maar dat kan anatomisch gezien dus niet. Je vliegt weg of je doet dat niet. Met al je organen tegelijk. De enige mogelijkheid voor een vloeiende overgang was om al ver vóór vertrek met afbouwen te beginnen. Steeds minder op pad gaan om iets leuks te doen in Manhattan. En vanuit mijn groeiende isolement alvast heel hard denken aan Albert Heijn, Frans Bauer en gestampte muisjes. Maar dat afbouwen, dat vond ik persoonlijk helemáál geen goed idee. Ik wilde mijn laatste weken in New York optimaal benutten. Voor New Yorkse zaken. Dus leefde ik erop los die laatste weken, al had ik die acht maanden niet anders gedaan.