Inmiddels loop ik al een week rond over Het Vlakke Land. De zonnebloemen, die "het welkomstcommitee" me overhandigde op Schiphol, bezwijken bijna en de rolpatronen die ik een jaar geleden achter me liet hebben weinig veranderingen ondergaan. In het dorp maak ik om de haverklap een "hee, wat leuk, hoe is het om weer thuis te zijn"-babbeltje, en het antwoord is steevast "alsof ik niet ben weggeweest". Ja, ik voel natuurlijk wel wat borrelen in mijn geheugen-compartimentje maar alle routines zijn ongewijzigd.

Wel verkeer ik nog geregeld in een verhoogde staat van bewustzijn. Ik ben overgevoelig voor analyses "typisch Hollands". Het leuke is dat ik direkt toerist werd in eigen land. Dat had ik me ook voorgenomen en met een vrijgezellenfeestje, met boottochtje, in Den Bosch werd het startschot gegeven. Volgende week volgt een tweedaags uitje in Groningen, en in de herfst heb ik zicht op een weekendje Drenthe. Dat moet worden aangevuld met plaatsen waar ik nog helemaal nooit ben geweest, zoals de Veluwe, de Biesbosch en onze waddeneilanden.

Wat een opvallende verlanglijst na Lhasa, Nam Tso, Beijing, Lijiang en Hong Kong...

Het is goed om thuis te zijn. Even geen avonturen. Even niet meer zeulen met spullen, even geen wandelend dollarteken meer zijn, even niet mijn broekspijpen in mijn sokken stoppen voor een toiletbezoek. Gewoon water drinken uit de kraan, kleren eindelijk weer eens heet wassen en met de fiets keihard door de frisse Limburgse lucht crossen!

Mijn welkomstcommitee was een hartverwarmende verrassing. Na een vlekkeloze vlucht (naast een paar Koreaantjes die deel uitmaakten van de crew van een Koreaanse Ierse Band op weg naar Dublin) tussen twee werelden (dat was nogal een spagaat) viel ik in negen paar armen terwijl de waterlanders biggelden. Het andere uitgebreide verrassingscommitee thuis, met taart, roze-wijn en heel veel slingers, was al even heerlijk. Net als alle smsjes, mailtjes en afspraakjes die nu mijn dagen en mijn hart vullen.

Bedankt voor het medeleven, lieve vrienden!

De eerste kunstzwemtraining heb ik inmiddels ook overleefd. De spanning op mijn armspieren vormt momenteel een fysiek bewijs dat er wel degelijk een jaar tussen zat. Een lang wonderlijk jaar in China.