Als ik het goed me herinner ben ik zondag de 11e ’s avonds richting La Paz vertrokken. De bus was redelijk OK en we kregen nog eens avondeten (en een 12u later ontbijt) ook, vergezeld van vieze plaatselijke frisdrank. Dat was dus ne winner. Ben daar ook een Fransman tegengekomen op de bus die zijn stage aan’t doen was in een Paraguayaans ziekenhuis. Die had meteen het briljante plan om bij de volgende stop een hoop wijn te kopen ‘dan gaan die 22u veel rapper om’. Dat was helaas buiten de infrastructuur van noord-west Paraguay gerekend (El Chaco). Daar is dus echt niks te zien: een hoop dorre bomen, een hond met 3 poten en semi-geasfalteerde wegen. Om u een idee te geven: die regio is ongeveer 8x België en daar woont ongeveer man.
Uiteindelijk kwamen we aan in Santa Cruz na 22u en daar moest ik dat overstappen. De chauffeur zei me gewoon naar het bureau van die busmaatschappij te gaan en daar te vragen wat te doen. Daar zeiden me dat er geen bus reed vanwege het slechte weer. Aangezien na even zoeken bleek dat alle andere bussen wel reden, had die maatschappij gewoon geen bus beschikbaar en hadden ze mij dus gewoon goed liggen gehad. Jeroen bleef echter niet liggen. Ik wou dus mijn geld terug en na lang wachten en veel aandringen kon ik met de baas praten. Die liet er gelukkig geen gras over groeien en zou mij een ticket naar La Paz betalen. Helaas waren die in de tussentijd net uitverkocht: hij heeft me dan een ticket gekocht naar Cochabamba (lag op de weg) en geld gegeven voor een ticket van Cochabamba tot La Paz. Die eerste bus was wel echt heel verschrikkelijk: zeker 20 mensen meer dan er plaatsen waren en er kwam zelfs een man aan boord met een doos met levende kippen (of een doos levende kippen met een man, ge moogt kiezen). Uiteindelijk zijn we (nog steeds ik en de Fransman) aangekomen in La Paz, daar een hostel gezocht (supergoedkoop) en hebben we daar wat rondgewandeld. De volgende dag is die Fransman doorgereisd naar zijn vrienden in Peru en heb ik de stad wat bezocht: de gewoonlijk dingen eh ge kent dat, kathedraal, paleis, justitiepaleis, een staking (altijd mooi meegenomen), een 3 gangenmenu voor iets minder dan een euro en een wandeling naar een park met uitzicht op de stad. Dat is echt wel de moeite want heel La Paz ligt in een vallei en van bovenuit gezien is dat echt wel indrukwekkend.
Moet trouwens ook gezegd worden: dat is de hoogste hoofdstad ter wereld (3600m ongeveer) en dat voelde ik ook wel: nogal wat koppijn en supermoe bij de minste inspanning.
De volgende dag ben ik dan naar het Titicacameer doorgereisd om daar Thomas en Anna tegen te komen. Dat was natuurlijk heel leutig om eens bekend volk te zien. We hebben dan een beetje een toeristisch eilandje in dat meer bezocht, maar dat was eigenlijk niet zo heel indrukwekkend vond ik.
Terug in La Paz zijn we een avondje op stap geweest, goed gelachen, lekkere pintjes, nog lekkerdere pizza en dat was in de sjakosh! Ik ben toen trouwens nog 3 Nederlandse meisjes tegengekomen waar we in Buenos Aires mee op stap waren geweest (zelfde hostel). Z-Amerika is klein zegt! Bolivianen trouwens ook, dat is echt wel grappig eigenlijk.
De volgende dag hebben we dan wat de stad rondgeleuterd en een 3-daagse trekking in de bergen geboekt in de bergen die La Paz omgeven. Wij met z’n drieën dan (2 rugzakken, dan kon altijd eentje rusten) de volgend ochtend richting berg vertrokken met de auto. Het plan was dat die ons op 4900m zou afzetten en dat we dan gezellig konden afdalen. Dat was buiten het weer van de dag ervoor gerekend. Die berg was helemaal ondergesneeuwd dus werden we op 4100 m afgezet en stond er ons een helse beklimming door de sneeuw, grotendeels zonder paadjes. Buiten het adembedemende landschap was ook de beklimming letterlijk adembenemend: na een dik uur (3 kwart van de beklimming) was de Jeroen-pomp op. Ik voelde me echt heel slecht, moe, ik wandelde ook redelijk wankel en voelde wat gal naar boven komen. Na lang tegenstribbelen en al mijn testosteron naar beneden te smijten heb ik dan maar mijn rugzak aan Anna gegeven en ben ik zo nog redelijk OK de berg op geraakt het laatste half uur van de beklimming. Daar aangekomen waren onze schoenen en sokken echt helemaal zeiknat, hadden we enkele ijskoude windstormen over ons gehad maar er stonden ons betere tijden te verwachten. Vanaf de afdaling werd het meteen wat warmer omdat aan de andere kant van de top al wat zon was enz. Vanaf dat moment zijn we eigenlijk bijna 3 dagen aan’t afdalen geweest en vanaf toen heb ik ook geen problemen meer gehad (en heb ik beetje bij beetje mijn testosteron weer bijeengekregen). De wandeling (vooral de eerste dag) was echt indrukwekkend. Van een superindrukwekkend sneeuwbergenlandschap komt ge even later in een Pampas-landschap (grasachtig) terecht, in de namiddag waren dat al struikjes en tegen een uur of 5 (ik schat dat we toen 2 km gedaald waren) zaten we al in een subtropisch regenwoud. Echt vreemd dat de omgeving zoveel kan veranderen op 1 dag stappen. Verder nog vermeldenswaardig: veel lama’s, goede lunch van de gids (Guido) en toen kwamen we uiteindelijk in de kampplaats aan. Anna is toen ’s avonds wel redelijk ziek geworden en dat min of meer gebleven voor de rest van de trip, de dag erna heeft Thomas ook wat maagproblemen gekregen. LEES DIARREE. De overige 2 dagen waren min of meer van hetzelfde kaliber: af en toe wat zware stukken maar wel altijd heel mooie wandelingen totdat we de derde dag in een tropisch regenwoud aan’t wandelen waren.
Moe en voldaan zijn we dan een nachtje teruggekeerd naar La Paz en toen was het aan mij maagproblemen te hebben. LEES WEDEROM DIARREE. Ik had reeds de naam van Jeroen met de ijzeren maag omdat Thomas en Anna alletwee redelijk voorzichtig aten tijdens de wandeltocht en ik alles naar binnen speelde wat er op bord kwam alsook het bergwater dat me misschien wel eens de das (of de darm) heeft omgedaan. Ik heb toen toch een week ‘last van mijn maag gehad’. LEES DIARREE. Ondanks dat ik hard oppastte met mijn eten en een redelijke hoeveelheid loperamide en antibiotica had naar binnen gespeeld. Het grappige is trouwens dat het gedaan was na een avond waarop ik het echt beu was om rijst en zoute koekjes te eten. Maar het heeft precies geholpen: een spaghetti met roquefortsaus, een hamburger met spek, kaas en ei en 5 pinten hebben mijn darmen weer op z’n plaats gezet! Maar ik dwaal af!
Na La Paz zijn we naar Uyuni vertrokken. We hebben na stevig onderhandelen geboekt bij een organisatie die met 2 jeeps reisde: wij met z’n drieën in een jeep met 3 Franse meisjes, die gelukkig goed Engels/Spaans praatten en in de andere jeep een soep van Tsjechen, een Canadees, Australische, Holandse en een Fransman. Allemaal jongeren en een heel plezante groep.
Dag 1: demonische ‘maagproblemen’. LEES DIARREE. Die waren gelukkig net tijdelijk gedaan toen we de zoutvlakte inreden. Uyuni heeft namelijk de grootste zoutvlakte ter wereld (1/3 België). Wat is dat: een enorme vlakte, en de hele bodem is zout. Dat was echt wel een raar zicht, ook de hotels en stoelen en alles wat ge maar wilt is daar van blokken zout gemaakt. Echt iets vreemd. Daar was in’t midden ook nog een eilandje met heel veel cactussen, ook iets heel vreemd. Er was ons al gewaarschuwd voor gruwelijke koude ’s nachts maar dat viel de eerste nacht in dat zouthotel wel mee.
De 2e dag hebben we heel lekker ontbijt gekregen maar het gaf me wel redelijk wat maagproblemen. LEES VEEL DIARREE. Daarna hebben we een heleboel meren bezocht, waarvan 1 met heel veel flamingo’s. Dat vond ik cool, minder cool was dat ik in een hele hoop flamingoprut ben uitgegleden. Meer cool was dat andere mensen dat ook deden. Verder waren er nog wat vulkanische steentoestanden te bezoeken. Die avond was het wel echt koud. We hebben nog wat lekker gegeten maar dan was’t minder gelachen. ’s Nachts viel het nog wel mee omdat we heel veel dekens hadden (al vroor het in de kamer). Maar toen om 5u opstaan deed toch wel echt pijn. Het hielp wel dat we daarna een paar heel coole geysers hebben gezien: lees niet diarree maar lees: stoom die uit de grond komt. Die waren lekker warm (vond ik goed) maar stonken wel echt verschrikkelijk (vond ik slecht). Ook waren daar ietske verder van die broebelende modderpoelekes (weet ik veel hoe ge dat noemt). Lang leve vulkanisme!!! Een uurtje verder konden we zelfs gaan baden in een warmwaterbron, het vroor misschien wel buiten maar dat was wel echt de moeite vond ik. Helaas waren enkel ik, Thomas, de Tsjech en de Australische cool genoeg om daarin te gaan. TESTOSTERON VOLLEDIG TERUGGEWONNEN. Enkele uren verder splitste de groep dan op: sommigen konden daar een bus pakken richting Chili (waaronder Thomas en Anna, ik niet geweend, Thomas en Anna wel denk ik wanneer ik niet keek). En de rest terug richting Uyuni. Toen was het min of meer gedaan met de pret. Van Uyuni heb ik een bus gepakt naar Villazon, daar de grens (Bolivië – Argentini) overgewandeld naar Quiaca, daar een bus gepakt naar Jujuy, daar een bus gepakt naar Guemes, daar een bus gepakt naar Clorinda, daar een taxi gepakt naar de grens (Argentinië – Paraguay) en daar een bus gepakt naar Asunción. Al die steden zeggen u (en mij) waarschijnlijk niet zoveel, maar dat was veel bus (pak 30u) en veel wachten (pak 10u).
In Asunción ben ik nu mijn laatste papieren in orde aan’t maken, mijn spullen al een beetje bijeen aan’t zoeken en zoveel mogelijk aan’t profiteren van de laatste dagen/nachten. Deze ochtend ben ik nog eens heel hard verschoten. Ik lag nog in bed toen ik plots 2 stemmen hoorde. Ik vond dat meteen een reden om ‘potverdomme’ te denken en ging dan kijken. Daar stond dan Diego, de werkknecht van een van de internationale relaties-mensen van’t unief samen met een Braziliaan. Bleek die hier in ons appartement te komen wonen. Ik was natuurlijk hard verschoten en vind ook dat ze dat wel eens mogen zeggen als ze iemand in mijn huis stoppen zonder dat ik er van weet. ’t Is trouwens ook niet zo ne heel toffe precies en voorlopig volgt ie me nogal op de voet.
Mijn examens waren trouwens allemaal ok: op mijn gewone vakken heb ik altijd 4/5 en op mijn mastervak weet ik enkel de punten van die prof die mij heel had (te graag, die vroeg me zelfs om hem te bellen nadat ik terug was van Bolivië, ik weet niet waarom). Dat was die prof die in België had gestudeerd en ik denk dat ie daarom zo enthousiast over mij is. Die meneer heeft me 98% gegeven dat vond ik wel heel grappig want die andere ‘studenten’ zijn allemaal een jaar of 10 ouder dan mij. Helaas telt die zijn examen maar voor 20% mee, de andere 80% weet ik nog niet…
Ik heb echt een heleboel leuke foto’s van Bolivië en aangezien dat een monnikenwerk is om er een 3 tal te uploaden ga ik ermee wachten tot ik in België ben of ge moet maar eens afkomen.
Groetjes!!!

Ik heb heel erg veel getypt vind ik en ga niet meer nalezen dus, mama, Saar, als je dt-fouten vindt mag je ze in je poep steken.