Nog even verder over mijn laatste weken in Pontianak!

Onze laatste weken in Pontianak hebben we ook wat werk betreft nog veel kunnen doen. Het belangrijkste was uiteraard de overdracht, en we hebben Linda en Karlien dan ook óveral mee naar toe gesleept en de oren van het hoofd gepraat.
Veel gepraat over de toekomst van SOMOI, om onze visie aan te scherpen; met elkaar, maar ook met Awal en Pipin, onze collega’s.

We hebben een bezoek gebracht aan Sabatu, een revalidatiecentrum in de stad, waar SOMOI mee samenwerkt als er rolstoelen of spalken nodig zijn voor een therapiekind. In verband met onze beperkte taal zijn er in het verleden wel eens misverstanden geweest tussen SOMOI en Sabatu. Om een goede nieuwe start te maken hebben we met het hoofd van Sabatu een gesprek gevoerd om alle eventuele misverstanden uit het verleden boven tafel te krijgen en heldere afspraken te maken voor de toekomst.

We hebben kennisgemaakt met een aantal andere fysiotherapeuten die in Pontianak werken. Zijn wat meer te weten gekomen over de wijze van samenwerken tussen de therapeuten onderling en hebben onder andere de secretaris van de bond voor fysiotherapeuten van West-Kalimantan gesproken. We zullen niet direct met hen samenwerken maar het zijn wellicht heel belangrijke contacten voor in de toekomst.

We zijn samen met Pipin op bezoek geweest bij het ziekenhuis in de buurt van de puskesmas Alianyang (onze nieuwe werkplek). Hier werken twee fysiotherapeuten met kinderen uit de wijk waar wij nu gaan werken, en we wilden voorkomen dat hierover misverstanden of concurrentie ontstaan. Het was een pittig gesprek, omdat de verwachtingen vaak hooggespannen zijn als De Blanken op bezoek komen… maar we hebben duidelijk kunnen maken waar onze prioriteiten liggen en wat de doelstellingen van SOMOI zijn. Zij willen graag leren van onze kennis, en hopen nieuwe dingen te leren uit Nederland. Dat is echter moeilijk voor ons omdat wij nog niet voldoende hebben samengewerkt met lokale fysiotherapeuten om in te kunnen schatten wát zij hebben geleerd. Pas als de nieuwe meiden een tijd hebben samengewerkt met Awal en Pipin, en merken waar hun kennis eventueel kan worden aangevuld door Nederlandse kennis, kunnen ze bijvoorbeeld trainingen gaan geven. Voor nu moeten we concluderen dat in het ziekenhuis al twee geschoolde fysiotherapeuten werkzaam zijn die dagelijks therapie geven aan kinderen, en dat is voorlopig even voldoende. We hebben even meegekeken tijdens de therapie en er zijn misschien wel dingen die we kunnen ‘verbeteren’, dingen die in Nederland anders gebeuren. Maar we willen niet te hard van stapel lopen…

Bij puskesmas Alianyang is de therapie nu echt gestart. Ik vertelde al over de keer dat de kindjes voor intake kwamen. Er is nu speelgoed heengebracht, er zijn mappen aangelegd voor de administratie, behandelplannen opgesteld en er is een samenwerkingscontract opgesteld. Het begin is er. Veel leuke plannen ook al! Dezelfde training die Anje en ik hebben gegeven aan de vrouwen van het consultatiebureau bij puskesmas Siantan, gaan Linda en Karlien straks geven aan de groep vrouwen die gekoppeld is aan puskesmas Alianyang. Verder is het idee ontstaan om fysiotherapie te gaan promoten bij artsen. Veel artsen weten nog niet dat fysiotherapie bestaat of wat het inhoudt en gehandicapte kinderen worden maar zelden doorverwezen. Voor ons een uitdaging om deze artsen op de hoogte te brengen van het nut van therapie, door middel van een presentatie bijvoorbeeld. Het kriebelt allemaal zo… ik zou graag nog wat langer blijven om de plannen uit te werken!
Maar we moesten het loslaten… en dat hebben we gedaan.

We zijn voor één van onze therapiekindjes op zoek gegaan naar een geschikt rolstoeltje. Frido en zijn famlie kwamen bij ons thuis om één van de rolstoelen te passen die wij in huis hebben staan; deze is nog niet geheel geschikt maar het lijkt wel een succes te gaan worden.
Ouders zijn er bij voorbaat al dolgelukkig mee, met een stoeltje kan Frido thuis zittend tv kijken en een deel uitmaken van het gezinsleven, in plaats van enkel op de grond te liggen.