Northern Territory

Alice Springs en Uluru (Aboriginal naam voor Ayers Rock) aka the Red Centre.

Nu, rood was het daar niet echt. Het had namelijk heel hard geregend de dagen voordat wij aankwamen inclusief de dagen dat wij er waren. Naar verluid had men de jaarlijkse regenval in twee weken gehad. Dat had ook zn voordelen: zonder wolkjes hadden we instant verbrand geweest en het is er dan zo warm dat zelfs ik het niet meer leuk zou gevonden hebben :)
Het rode centrum was dus beschilderd met veel groens: bomen, struiken, planten, gras. Ook de Todd River, die normaal droog staat en waarin jaarlijks een kamelen race wordt gehouden, stroomde! Onze gids vertelde ons dat dit echt een novelty was en dat iedereen die de Todd rivers eens heeft zien vloeien zich al bijna een local mag noemen (omdat je normaal heeeel lang moet ronghangen in Alice voordat je dit meemaakt). Jeehaa, waren wij even de gelukkigen!

Mn eerste indruk van Alice Springs was dat het heel gelijkend is aan Kalgoorlie, de omgeving, de mensen. Proportioneel gezien is de Aboriginal populatie er aanzienlijk hoger dan aan de oostkust net zoals je in Kal ook meer Aboriginals tegenkomt dan in Perth. De eerste avond trokken we de local pub in, 'Bojangels', en mijn eerste gedachte was 'wauw, hier zou ik een zalig feestje kunnen bouwen op oudjaar'! Aan het plafond hingen stoere Aussie werklaarzen, briefjes internationaal geld, hoefijzers, hoeden, ... stockman's gerief'. En het eten was er kei lekker. Naar goede gewoonte bestel je aan de toog, vernieuwend was de buzzer die we mee naar onze tafel moesten nemen en die zou beginnen piepen wanneer onze schotels klaar waren. Efficient hoor. (Zoals de koffiewagen ook werkte aan de pier in Esperance Pee!)
Na een aangename onderdompeling in de Aussie cultuur (en iets minder aangenaam ook voor mn pa die voor het eerst geconfronteerd werd met de pijn en armoede van plaatselijke Aboriginals) gingen we terug naar ons hostel, met ultra funky bar, waar we geentertaind werden tot in de late uurtjes met stevige luide muziek. Heel leuk was dat ware het niet dat wij slaap probeerden te vatten om vroeg de volgende ochtend aan onze driedaagse tocht naar Uluru, Kata Tjutas en King's Canyon te beginnen.

6.oou: Komaan Ann, voortmaken!!
'Alles opt gemakske', zei Ann, 'dit is Australie, hier stresst men niet!' ... althans niet op vakantie weet ik nu ik terug aan het werk ben..
6.15u Tuut tuut, onze Connections 4x4 bus was er! We werden verwelkomd door de Franstalige (en later bleek ook nog BELG, what a small world) Marco en de Aussie Luke. Net op weg, stopten we nog even aan een ander hostel waar we de mogelijkheid hadden om een vliegennetje te kopen.
Laat even uw verbeelding de vrije loop... Iedereen heeft wel al eens naar een koe gestaard en gedacht 'omaai dat moet vervelend zijn, die vliegen in zn/hr ogen heel de tijd en hij kan ze niet van hem afkloppen want zn staart is niet lang genoeg en zn voorpoten zijn net niet flexibel genoeg om aan zn ogen te geraken...' De Australische vlieg maakt geen onderscheid tussen dier en mens en ze zijn vooral gek op frisse schaduwplekjes, zoals neusgaten, oren en ook de ogen vormen een zacht bedje zo blijkt. Dus een vliegennetje, geen slecht idee. Ik was er echter van overtuigd dat ZEN me wel doorheen de 3 dagen zou halen. 'oohhmm.. ik voel geen vlieg in mijn neus, er zit geen vlieg in mijn oog'. Twas een mentale strijd met momenten en t heeft veel zelfbeheersing vereist maar het is me nog goed gelukt ook aha!

'Ok guys!' (was de steevaste aanspreking van onze gids Luke)
500km hadden we voor de boeg de eerste dag. Om de twee uurtjes stopten we voor een 'comfort en refreshment stop' Hoe mooi klinkt dat niet. Aan elke stop was er buiten een toilet wel iets te zien: kamelen, aboriginal kunst/community, een zingende dingo (wilde hond) - JAWEL! (ik ga mn uiterste best doen om hier video materiaal van vast te krijgen), een verroeste 4x4,... Luke had een goede muzieksmaak (als we ervan uitgaan dat ik een goede muzieksmaak heb), dus de 500 km waren in een vingerknip om. Wel mochten we bij aankomst eerst onze ingewanden terug op hun plaats steken, je zou kunnen zeggen dat de meeste autosnelwegen iets meer waterpas zijn. Voordat we aan onze lang verwachte avondactiviteit begonnen (zonsondergang aan Uluru, met wijn mmm ;)) installeerden we ons aan de permanente campsite. Dat was echt knap opgesteld. Die permantente tentjes lieten geen kans aan ongedierte om binnen te sluipen en we hadden een vliegendeur zodat we 'de deur' konden laten opstaan snachts zodat het wat kon afkoelen. Er stonden twee single bedden in elke tent met matras en slaapzak. Wat een luxe!
Ha dan vergat ik nog te zeggen dat we aan het vliegveld van Ayers Rock nog drie mensen hebben opgepikt. Een Fransje ennnnn, nog een papa en dochter, uit de Lijmbeureg! Marc en Roosje! Ik zag dat zij dachten 'tis ni waar he, nu komen wij helemaal naar OZ om met Belgen op een bus te zitten' en wij natuurlijk ook 'miljaar!' Het klikte echt goed tussen ons. Om de wereld nog kleiner te maken, familie, Marc woont in Bilzen en werkt in Voeren en hij beloofde langs te gaan op de boerderij van nonk Frits. Bomma laat weten of dat ik hem aan zn woord moet houden he ;)

Men zegge dat bij zonsondergang Uluru elke 10 minuten van kleur verandert. Zoals ik al zei was het bewolkt en dat hebben we jammer genoeg niet kunnen bewonderen. De meeste mensen waren precies ook meer geinteresseerd in de wijn en de versnapperingen aangezien we lichtjes ondervoed werden :) Dan verscheen er uit het niets een supermooie en grote regenboog vlak naast Uluru. Again, magic! En toen de zon bijna onder was hebben we nog een mini maar wel ook mooie zonsondergang mogen aanschouwen.